Beoordelingen

Wat is de brutotonnage van een schip?

Wat is de brutotonnage van een schip?

De term "brutotonnage" verwijst naar het interne volume van een vaartuig en wordt normaal gesproken gebruikt als een middel voor het categoriseren van commerciële schepen, met name die voor de scheepvaart. Dit gemeten volume omvat alle delen van het schip, van kiel tot trechter en van boeg tot achtersteven. Bij modern gebruik trekt de meting de bemanningsruimten en andere delen van het schip af die geen lading kunnen bevatten. Sinds 1969 is bruto tonnage het belangrijkste middel waarmee een commercieel schip wordt gedefinieerd. De brutotonnagemeting heeft een aantal wettelijke en administratieve toepassingen. Het wordt gebruikt om voorschriften, veiligheidsregels, registratierechten en havengelden voor het schip te bepalen.

Bruto tonnage berekenen

Het berekenen van de brutotonnage van een schip is een enigszins gecompliceerde procedure, vanwege het feit dat de meeste schepen een asymmetrische vorm hebben die het berekenen van het volume bemoeilijkt. Er zijn veel manieren om deze berekening te maken, afhankelijk van het vereiste precisieniveau en het bureau dat de meting vereist. Verschillende formules worden gebruikt, afhankelijk van de vorm van het schip, en zelfs het soort water waarop het schip vaart.

Een vereenvoudigde set brutotonnageformules wordt opgesteld door het US Coast Guard Marine Safety Center, die zijn gebaseerd op drie metingen: lengte (L), breedte (D) en diepte (D). In dit systeem zijn de schattingen van het brutotonnage als volgt:

  • Voor een boot met een eenvoudige zeilromp, bruto tonnage (GT) = (.5 * L * B * D) / 100
  • Voor een zeilboot met kiel, GT = (.375 * L * B * D) / 100
  • Voor vrachtschepen met gehoekte of cilindrische rompen, GT = (.67 * L * B * D) / 100
  • Voor schepen met vierkante bakvormige rompen, GT = (.84 * L * B * D) / 100

Het Internationaal Verdrag betreffende de meting van schepen bevat een andere, nauwkeurigere formule voor de berekening van de brutotonnage van een vaartuig, met de tekst GT = K * V. Hier, K = .2 + .02 * log10(V) en V = inwendig volume van een vat in kubieke meter (m3).

Geschiedenis van het brutotonnage als meetstandaard

Omdat de meeste commerciële schepen oorspronkelijk betrokken waren bij het vervoer van goederen, ook wel bekend als cartage, schepen werden eerst beoordeeld en gewaardeerd op de maximale hoeveelheid lading die in elk hoekje van een schip kon worden gestopt. Op lange reizen, na de verkoop van hun ladingen kookgerei, gereedschap, machines en andere producten, kochten particuliere handelaren vaak bundels hout, specerijen, stoffen en decoratieve goederen om te verkopen bij terugkeer naar de thuishaven. Elke ruimte was volgestopt om de winst op beide benen van de reis te maximaliseren, en dus was de waarde van elke boot afhankelijk van hoeveel open ruimte er in het schip beschikbaar was.

Een van de weinige vrijgestelde ruimtes in deze vroege berekeningen van het volume van een schip was het lensgebied, waar ballast werd gehouden. In vroege winkels kon hier geen lading zonder schade worden opgeslagen, omdat in deze houten schepen de kieuwen nat waren. Ballaststenen werden gebruikt op zeilschepen die met een lichte lading vertrokken en met een zware lading terugkeerden. Dit kan het geval zijn bij het transport van een afgewerkt metaal zoals koper naar een haven waar ruw kopererts werd geladen voor de terugreis naar Engeland voor raffinage. Terwijl de lichtere lading werd gelost en de zwaardere lading aan boord werd gebracht, werden de lensstenen verwijderd om het extra gewicht te compenseren. Tegenwoordig zijn stapels van deze vreemde stenen, ongeveer zo groot als bowlingballen, onder water te vinden in de buurt van historische havens over de hele wereld. Uiteindelijk, met de beschikbaarheid van mechanische pompen, werd water als ballast de norm, omdat het veel efficiënter was om eenvoudig water in en uit het ruim te pompen om het gewicht van het schip aan te passen in plaats van stenen of andere vormen van gewicht te gebruiken.

De voorwaarde tonnage kwam oorspronkelijk in gebruik als een middel om te verwijzen naar de fysieke ruimte die wordt ingenomen door 100 kubieke voet ballastwater, een hoeveelheid water die het equivalent was van ongeveer 2,8 ton. Dit kan verwarrend zijn, omdat een ton meestal wordt beschouwd als een meting van het gewicht, niet het volume. In de context van de zeevaart verwijst de term tonnage echter naar de hoeveelheid beschikbare ruimte om vracht te bevatten.