Adviezen

De Hun-Driven Barbaarse indringers van het Romeinse rijk

De Hun-Driven Barbaarse indringers van het Romeinse rijk

De oude voorloper van de Mongoolse Grote Khan Genghis, Attila, was de verwoestende Hunstrijder uit de vijfde eeuw die iedereen op zijn pad doodde, voordat hij plotseling, onder mysterieuze omstandigheden, stierf tijdens zijn huwelijksnacht in 453. We weten slechts beperkte, specifieke details over zijn volk, de met Hunnen bewapende, bereden boogschutters, analfabete, nomadische steppemensen uit Centraal-Azië, misschien van Turkse in plaats van Mongoolse afkomst en verantwoordelijk voor de ineenstorting van Aziatische rijken. We weten echter wel dat hun acties migratiegolven naar Romeins grondgebied hebben veroorzaakt. Later vochten de recente immigranten, waaronder Hunnen, aan de Romeinse kant tegen andere bewegingen van mensen die door de trotse Romeinen-barbaarse indringers werden beschouwd.

"De status-quo van de periode werd niet alleen verstoord door hun directe actie, maar nog meer door hun rol bij het in gang zetten van de grote omwenteling van mensen die algemeen bekend staan ​​als de Völkerwanderung."
~ "The Hun Period", door Denis Sinor; De Cambridge-geschiedenis van Early Inner Asia 1990

De Hunnen, die na 350 na Christus aan de grenzen van Oost-Europa verschenen, bleven in een over het algemeen westelijke richting migreren en duwden de volkeren die ze tegenkwamen verder in het pad van Romeinse burgers. Sommige van deze, hoofdzakelijk Germaanse, stammen uiteindelijk uit Europa naar Noord-Romeins gecontroleerd Afrika.

De Goten en Hunnen

Landbouwers Goths uit de lagere Vistula (de langste rivier in het moderne Polen) begonnen in de derde eeuw gebieden van het Romeinse rijk aan te vallen en aan te vallen langs de Zwarte Zee en de Egeïsche regio, inclusief Noord-Griekenland. De Romeinen vestigden hen in Dacia waar ze bleven totdat de Hunnen hen duwden. Stammen van Goten, de Tervingi (destijds, onder Athanaric) en Greuthungi, vroegen in 376 om hulp en vestigden zich. Daarna trokken ze verder Romeins grondgebied binnen, vielen Griekenland aan, versloeg Valens in de Slag om Adrianople, in 378. In 382 bracht een verdrag met hen hen landinwaarts in Thracië en Dacia, maar het verdrag eindigde met de dood van Theodosius (395). Keizer Arcadius bood hen in 397 grondgebied aan en heeft mogelijk een militaire post uitgebreid naar Alaric. Al snel waren ze weer op weg, naar het westerse rijk. Nadat ze Rome in 410 hadden ontslagen, trokken ze over de Alpen naar Zuidwest-Gallië en werden foederati in Aquitaine.

De zesde-eeuwse historicus Jordanes vertelt een vroege band tussen de Hunnen en Goten, een verhaal dat Gotische heksen de Hunnen produceren:

"XXIV (121) Maar na een korte tijd, zoals Orosius vertelt, vlamde het ras van de Hunnen, feller dan wreedheid zelf, voort tegen de Goten. We leren van oude tradities dat hun oorsprong als volgt was: Filimer, koning van de Goten, zoon van Gadaric de Grote, die de vijfde opeenvolgende was die de heerschappij van de Getae hield na hun vertrek van het eiland Scandza, - en die, zoals we hebben gezegd, het land Scythia met zijn stam binnenkwam, - onder zijn volk bepaalde heksen vond, die hij in zijn moedertaal Haliurunnae noemde. Hij vermoedde deze vrouwen, verdreef hen uit het midden van zijn ras en dwong hen om in eenzame ballingschap in de verte van zijn leger te dwalen. (122) Daar schonken de onreine geesten, die hen aanschouwden terwijl zij door de wildernis dwaalden, hun omhelzingen aan hen en verwekte dit woeste ras, dat eerst in de moerassen woonde - een belemmerde, vuile en nietige stam, nauwelijks menselijk, en zonder taal behalve een taal die slechts een geringe gelijkenis vertoont met menselijke spraak. Dat was de afdaling van de Hunnen die naar het land van de Goten kwamen."
--Jordanes' De oorsprong en daden van de Goten, vertaald door Charles C. Mierow

Vandalen, Alans en Sueves

Alanen waren Sarmatische pastorale nomaden; de Vandalen en Sueves (Suevi of Suebes), Germaans. Ze waren bondgenoten van rond de 400. Hunnen vielen de Vandalen in de jaren 370 aan. De Vandalen en het gezelschap staken de ijzige Rijn bij Mainz over in Gallië, op de laatste nacht van 406, en bereikten een gebied dat de Romeinse regering grotendeels had verlaten. Later trokken ze door de Pyreneeën naar Spanje, waar ze Romeinse landeigenaren in het zuiden en westen verdreven. De geallieerden verdeelden het territorium, vermoedelijk door lot, aanvankelijk zodat Baetica (inclusief Cadiz en Cordoba) naar een tak van de Vandalen ging, bekend als Siling; Lusitania en Cathaginiensis, aan de Alanen; Gallaecia, aan de Suevi and Adsing Vandals. In 429 staken ze de Straat van Gibraltar over naar Noord-Afrika, waar ze de stad Hippo en Carthago van St. Augustinus innamen, die ze als hun hoofdstad vestigden. Tegen 477 hadden ze ook de Balearen, en de eilanden Sicilië, Corsica en Sardinië.

De Bourgondiërs en Franken

De Bourgondiërs waren een andere Germaanse groep die waarschijnlijk langs de Vistula woonde en een deel van de groep die de Hunnen eind 406 over de Rijn reden. In 436 kwamen ze in Worms bijna tot een einde, in Romeinse en Hunnische handen, maar sommige overleefd. Onder de Romeinse generaal Aetius werden ze Romeins hospites, in Savoye, in 443. Hun nakomelingen wonen nog steeds in het Rhônedal.

Deze Germaanse mensen woonden in de derde eeuw langs de Neder- en Middenrijn. Ze maakten uitstapjes naar het Romeinse grondgebied in Gallië en Spanje, zonder de reden van de Hunnen, maar later, toen de Hunnen Gallië binnenvielen in 451, bundelden ze hun krachten met de Romeinen om de indringers af te weren. De beroemde Merovingische koning Clovis was een Frank.

bronnen

  • Het Oude Rome - William E. Dunstan 2010.
  • De vroege Duitsers, door Malcolm Todd; John Wiley & Sons, 4 februari 2009
  • Wood, I. N. "De barbaarse invasies en eerste nederzettingen." Cambridge Ancient History: The Late Empire, A.D. 337-425. Eds. Averil Cameron en Peter Garnsey. Cambridge University Press, 1998.
  • "Huns", "Vandals", door Matthew Bennett. De Oxford-metgezel voor militaire geschiedenis, Uitgegeven door Richard Holmes; Oxford University Press: 2001
  • "De Hunnen en het einde van het Romeinse rijk in West-Europa," door Peter Heather; The English Historical ReviewVol. 110, nr. 435 (februari 1995), pp. 4-41.
  • "Over Foederati, Hospitalitas en de nederzetting van de Goten in 418 na Christus", door Hagith Sivan: The American Journal of PhilologyVol. 108, nr. 4 (Winter, 1987), pp. 759-772
  • "De nederzetting van de barbaren in Zuid-Gallië," door E. A. Thompson; Het Journal of Roman StudiesVol. 46, delen 1 en 2 (1956), pp. 65-75

* Zie: "Archeology And The 'Arian Controversy' in the Fourth Century ', door David M. Gwynn, in Religieuze diversiteit in de late oudheid, uitgegeven door David M. Gwynn, Susanne Bangert en Luke Lavan; Brill Academic Publishers. Leiden; Boston: Brill 2010


Bekijk de video: Poland Falls and China Rises - WW2 - 006 October 6 1939 (Juli- 2021).